Werk of passie?

‘Juf…..juhuf…..Júf!

En dit in herhalend repertoire. Ik schrik wakker en het is niet het woord ‘juf’ wat ik hoor, maar het woord ‘zuster’. Ik ben in een verpleeghuis, waar ik eigenlijk dezelfde dingen hoor en zie als op school: Goeiemorgen mevrouw Janssen, hebt u lekker geslapen? Och meneer van Dijk, heeft u een nieuw blouse aan?! Mevrouw Peters, zal ik u even helpen om naar de huiskamer te gaan? De dienstwissel heeft plaatsgevonden en er is weer een nieuwe ploeg die vol passie en liefde voor de mensen aan de slag gaat. Even contact maken met de mensen die er er zijn, laten weten dat je er voor ze bent.

Aan het begin van de dag even contact maken en in contact zijn met kinderen zie ik in groepen steeds vaker. Zó fijn! Leerkrachten staan bij de deur en hebben de meest leuke en creatieve manieren om contact met de kinderen te maken. Een hand en ‘goedemorgen’ blijft natuurlijk gewoon goed en is zeker niks mis mee. Maar wil je écht meer weten over een kind, stel dan even een korte vraag. Je zou ervoor kunnen kiezen om ‘een vraag van de dag’ te maken. Je stelt dus dezelfde vraag aan al jouw kinderen. Of je hangt een aantal picto’s op de deur waarbij kinderen kunnen kiezen hoe jullie elkaar welkom heten: een boks, high-five, dansje etc. Laatst was ik in een groep waar de leerkracht een soort van ‘emotie-boom’ in de klas had staan. Wanneer kinderen binnen kwam, konden ze hun wasknijper bij het juiste blad (emotie) hangen. De leerkracht opende de dag en de kinderen gingen zelfstandig aan het werk. De leerkracht bekeek de boom en ging met enkele kinderen in gesprek. Ze vertelde me dat de kinderen na de introductie best afwachtend of ‘veilig’ hun wasknijper ophingen. Maar na een paar weken was het normaal en werden kinderen steeds opener. Tijdens mijn observaties zag ik zowel de leerkracht als de kinderen genieten van even dat moment samen.

Inmiddels is het november en hoop ik dat je de eerste fasen van de groepsvorming doorstaan hebt, je de kinderen steeds beter kent en met de groep verder kunt gaan bouwen. Afgelopen maandag heb ik een studieochtend mogen verzorgen aan een enthousiaste club startende leerkrachten. We hebben gewerkt vanuit de Kernwaarden; wat maakt dat jij doet wat je doet? Het gaat niet om de ‘what’ en de ‘how’, maar om de WHY! (Sinek, 2011).

Er kwamen mooie inzichten waar leerkrachten echt mee aan de slag konden. Ook kwam er een vraag of je dit met de groep zou kunnen doen. Om niet meteen mijn eigen antwoord of oplossing te geven stelde ik de vraag: Hoe zou je dat zelf vorm willen geven? Het idee was om de lijst met Kernwaarden wat te verkorten en begrippen te gebruiken die voor kinderen duidelijk en te begrijpen zijn. Vervolgens de kinderen een top drie te laten maken en ze daarover met elkaar in gesprek laten gaan; wat vind jij belangrijk en …. waarom? En wat vinden wij als groep belangrijk …. en waarom? Past dit bij onze missie en wat hebben wij dan samen te doen? Wat spreken we dan samen af? Klopt dit met de missie, regels en afspraken die we aan het begin van het schooljaar gemaakt hebben? Of hebben we samen iets te veranderen?
….. En daarvoor moet je de kinderen wel zién.

Er is een verschil tussen zien en écht zien, tussen zijn en écht zijn.
Het verschil tussen werk en passie: Ga je naar werk of voer je je passie uit?
Ik krijg energie van het laatste, veel energie zelfs! Zelfs van het schrijven van een blog in een verpleeghuis. Het houdt me op de been in lastige tijden. Dan is zo’n passie toch best fijn.

Wat ook fijn is, is dat in een verpleeghuis ook met passie gewerkt wordt. En… wanneer ik ‘zuster, zuster’ hoor, komt dat bij mij binnen als ‘juf, juf’. Dus dan ook hier even contact en een praatje. Even laten merken dat je ze ziét…. ook al hoor ik niet bij de inboedel. 😉