De mol(len) op de sabotagelijn

Gisteravond, Wie is de mol? Het enige programma wat ik moét zien of waarbij ik de volgende dag meteen even Uitzending-gemist moét kijken. Heerlijk om mezelf kwijt te raken in speuren naar opvallende zaken, kandidaten die wel erg onhandige acties hebben of die zich juist op laten gaan in de groep. Ze sluiten bondjes met de een en soms ook bondjes met de ander. Nooit wetende of ze op het goede spoor zitten. En dan komt het moment van de executie, vragen beantwoorden over de mol. Wie het minst aantal vragen goed beantwoordt, moet helaas naar huis. Dus: hoe goed denk jij de mol te kennen? Zelf speur ik heerlijk mee. Mijn belangrijkste doel; zorgen dat er geen tunnelvisie ontstaat!

Tunnelvisie, zo herkenbaar ook in groepen. In mijn begeleiding van leerkrachten met dynamische groepen kom ik het zó vaak tegen; de tunnelvisie. Wanneer ik bij de intake uit pluis waar het probleem zit, kom ik negen van de tien keer bij ‘dat ene kind’ terecht. En ‘dat ene kind’, daar kan de leerkracht vaak genoeg over vertellen. Soms zelfs zoveel dat ik bijna de indruk krijgt dat het ’t enige kind in de klas is.

“De mol(len) op de sabotagelijn” verder lezen

Trots! Over kwaliteiten en talenten gesproken…

Van slager tot filmmaker. Soms heb je wat anders nodig of moet er iets gebeuren om je passie te ontdekken…. Op 15-1-2019 verscheen het volgende artikel in de Gelderlander, geschreven door Peter Deurlo.

Hoe Wimke uit Wamel Jos Kruisbergen inspireerde Maas en Waal in beeld te brengen

WAMEL – Jos Kruisbergen liep zijn met zijn camera op de dijk en passeerde dorpsgenoot Wimke Janssen. Een emmertje spijkers en een hamer in de hand. Wat ga je doen, Wimke? De camera snorde en Wimke vertelde honderduit over de noodzaak van veebestendig prikkeldraad.

Later op die dag, diep in de vorige eeuw, keek Kruisbergen de film terug en zag hoe fotogeniek zijn dorp is. De dijk omzoomd door fluitenkruid, de kerktoren die als een vinger naar de staalblauwe hemel wijst. Wat een lukrake ontmoeting was, bleek ineens Kruisbergens eerste documentaire. ,,Op die dag is het begonnen”, bezweert Kruisbergen. ,,Ik zag hoe ik de films in mijn hoofd kon vangen met de camera.”

Een leuke hobby voor een slagerszoon, dat filmen. Maar hoe kom je dan op televisie?

“Trots! Over kwaliteiten en talenten gesproken…” verder lezen

23.58, 23.59…….. 2019!

En dan is het ineens al weer 2019! Waar blijft de tijd? Heb al weken het plan om weer eens wat te schrijven, maar keer op keer kwam het er niet van. De tijd blijkt keer op keer een probleem. Steeds wanneer ik bedenk dat ik wellicht wel een gaatje in mijn agenda heb om er even rustig voor te gaan zitten, wordt het gaatje opgevuld. Maak je geen zorgen, meestal zijn het leuke dingen. Dingen waar ik energie van krijg en die dan ineens op mijn pad lijken te komen.

Wat dat betreft was 2018 weer een leerzaam jaar; nieuwe uitdagingen, verder groeien in de dingen die ik doe, mijn eigen activiteiten uitbreiden en het daardoor op school meer los moeten laten. Soms werkelijk een onmogelijke opgave voor mij. Ik kom mezelf regelmatig tegen. Kom erachter dat ik dus écht niet op twee plekken tegelijk kan zijn; zowel fysiek als in gedachten.

“23.58, 23.59…….. 2019!” verder lezen

Ik ben oké, jij ook?

Mijn vriend en ik zijn gezellig aan het kletsen. Ik zeg dan op een gegeven moment iets. Dan zegt hij: ‘Wat zeg je?’ Zeg ik het nog een keer. ‘Ik hoor je niet zo goed, wat zeg je nou?’ Dan zeg ik het  nog een keer en dan hoort ‘ie me pas.

Het voelt dan alsof ik mezelf en die iemand dan ook wel teleurstel. Zoiets.

(…. zit alleen op een muurtje en kijkt naar de spelende kinderen….)

En na de operatie denk ik dat ik me inderdaad wel wat beter voel. Dan zullen kinderen me beter verstaan. En dan kan ik kinderen ook wat blijer maken. Zodat zij ook niet steeds ‘wat zeg je’ hoeven te zeggen. Ik hoop dat ik dan wel meer bij de groep kan horen….. “Ik ben oké, jij ook?” verder lezen

De tijd vliegt!

De tijd vliegt. Net zo snel als de vakantie voorbij is gevlogen, is het schooljaar ook al weer lang en breed gestart. We zitten inmiddels hier in het zuiden aan het einde van de herfstvakantie! Nou ja, herfstvakantie. Ik heb wel eens een slechtere zomervakantie gehad.  Het ergste is eigenlijk, dat ik heb nog geen tijd gehad om een beetje een fatsoenlijk blog te produceren. Dit schooljaar ben ik twee dagen per week ‘voor mezelf’ gaan werken. Dat betekent dat ik twee dagen per week beschikbaar ben voor scholen die begeleiding / coaching  voor leerkrachten met een dynamische groep nodig hebben of andere vragen hebben. In de vakantie samen met Jelly (Klasse(n)Kracht) mooie, leuke en inspirerende plannen gemaakt. Het is een echte samenwerking geworden! Zo gaaf om in deze trein mee te mogen. Voel me echt een bevoorrecht mens! Ik zie mezelf nog zitten bij de (mijn) eerste workshop Klasse(n)Kracht. Het paste zó bij hoe ik over onderwijs en het pedagogisch klimaat dacht en denk. Als je me toen gezegd had dat ik drie jaar later zelf een studiedag Klasse(n)Kracht zou geven, had ik je compleet voor gek verklaard. Maar inmiddels is die studiedag al geschiedenis. Heb het gewoon gedáán! Het was reuze spannend, maar… als je weet waar je het over hebt én je mag gewoon een hele dag over je passie praten dan geeft het alleen maar heel veel energie. Die energie gun ik leerkrachten die voor de klas staan ook.

Afgelopen week was ik op een school waar ik het boek zag liggen van ‘meneer Krijtje’. Geweldig hoe pakkend de cartoons en de teksten zijn. Deze kwam ik tegen en dacht meteen aan een traject waar ik op het moment vanuit Nicole Megens Onderwijscoaching mee aan de slag ben: “De tijd vliegt!” verder lezen