Het bericht Missie in actie: zo blijft de groepsmissie springlevend verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.

Zou er bijna even voor stil gaan staan en genieten van de omgeving. Maar ja, het is niet altíjd feest als ik op pad ben, ik moest door. En in de mist op een verlaten polderweg stil gaan staan, lijkt me ook niet echt een veilige optie.

Volgende week mag ik twee dagen naar het Noorden, heb voor het gemak maar een hotelletje geboekt, want anders is het bijna niet te doen. Dus op vrijdag terug. Ik hoop dan dat het net zo’n weer is als gisteren, want…. dan neem ik op de Veluwe even een andere route, waar ik wél stil kan gaan staan en kan genieten van de prachtige kleuren!

Wat dat betreft, ‘matcht’ het weer op dit moment niet altijd met wat ik in scholen hoor. Afgelopen week was ik op twee scholen waar de leerkrachten even zuchtend zeiden:

”Poeh, het is wel aan het stormen hoor. Ze zijn druk! Tijd voor herfstvakantie denk ik!’. 

Het gekke is, dat nu ik voor mezelf werk, helemaal geen besef meer heb van vakanties. Ik werk namelijk gewoon door. Als het Noorden en Midden vakantie hebben kan ik in het Zuiden terecht en andersom. Best handig, die ‘vakantiespreiding’ zorgt voor ‘werkspreiding’.

Stormingsfase
En stormt het echt overal in scholen? Ik kreeg gisteren een mail van een leerkracht die vanaf het begin van het schooljaar een ‘moeilijke groep’ had overgedragen gekregen. Om vanaf dag 1 meteen goed te starten, heeft de school een Klasse(n)Kracht®-traject ingezet. In de eerste week hadden we meteen een observatie en een nabespreking gepland. Ze waren goed gestart! De intern begeleider zag een andere groep dan vorig schooljaar. Maar ja… het was de vierde dag, ze zaten in de Forming-Kat-Uit-De-Boom-Kijk-fase en het zou vast nog wel anders worden. Tijdens de nabespreking gaf de leerkracht aan wel het gevoel te hebben dat deze ontwikkeling zich door zou zetten en stelde voor om net voor de herfstvakantie onze tweede afspraak te plannen; deels door het vertrouwen wat hij had en deels ingegeven door het feit dat het na de Cito in groep 8 ook nog wel eens spannend wordt qua groepsdynamiek (de adjourningfase) en ze dan misschien wat extra hulp nodig hadden. De intern begeleider vond het wel spannend, maar stemde in. Wél spraken we af dat als het enigszins de andere kant op zou gaan, ze meteen contact op zouden nemen. Én ze zouden me op de hoogte houden.

Geen bericht is goed bericht
Nu weet ik van de vakanties vroeger, toen we nog niet met een mobiele telefoon waren uitgerust, mijn ouders altijd zeiden:
“Je hoeft niet steeds te bellen, geen bericht is goed bericht”. 
Dat ik het überhaupt lastig vind om ‘uit contact te zijn’, speelt misschien wel mee. Maar ik kón het afgelopen week niet laten om toch even een mailtje te sturen om te informeren hoe het ging. En dus kreeg ik gisteren een mailtje terug en zat ik glunderend achter de computer.

Ze hadden een missie opgesteld en afspraken gemaakt. Het effect? Er is rust in de groep; de kinderen zijn gemotiveerd en werken hard. Maar…. de leerkracht is nog lang niet tevreden (met een knipoog), want de groep heeft eigenlijk een te grote behoefte aan kaders. Eigenlijk willen ze het liefst dat alles ingekaderd wordt en door de leerkracht bepaald. De leerkracht wil ze echter een stuk zelfverantwoordelijkheid geven en leren om slimme keuzes te maken, zodat ze er straks in het VO en hun verdere toekomst veel profijt van hebben. 

Hij sluit de mail af met dat het een heerlijk groepje is. Kinderen zien dat het steeds beter gaat, zitten goed in hun vel, hebben plezier op school en zowel kinderen als ouders zijn positief. Het is fijn werken. En ik dacht: wauw!

Relatie
Wat sterk is van deze leerkracht, is dat hij bewust op zoek gaat naar wat de kinderen nog te leren hebben. Hij zou namelijk ook kunnen denken: het loopt lekker, er is geen gedoe, het is prima zo. Maar nee, hij zoekt eigenlijk bewust de grenzen op om kinderen te kunnen laten oefenen. Hij werkt aan een zinvolle relatie die de ontwikkeling van de kinderen ondersteunt. Van Loon (2016) noemt hier vijf bouwstenen voor:
1. Zien en acceptatie
2. Afstemmen en begrenzen
3. Zelfvertrouwen bevorderen
4. Onafhankelijkheid bevorderen
5. Eigenheid/creativiteit bevorderen
Bingo! Deze leerkracht heeft al deze bouwstenen ingezet!

Kwaliteiten
Wat ik ook nog wel een interessante vind, is om er door de bril van de Kernkwaliteiten naar te kijken. Het lijkt erop dat er van de Kwaliteit ‘volgzaam’ een teveel is in de groep. Dat herkende ik ook wel tijdens mijn observatie. De groep volgde precies wat de leerkracht zei en deed. Het ging mis op de momenten dat klasgenoten zich er even niet aan hielden, dan gingen ze zich met elkaar bemoeien en ontstond er gedoe. En dat was nogal eens een keertje. Vorig schooljaar werd dat als het grootste probleem gezien; het bemoeien waardoor er gedoe ontstond.

De Valkuil van volgzaamheid is een soort van onderdanigheid. Dus ook het niet opkomen voor je eigen ideeën of mening. Ook dat herkende ik tijdens de observatie. De leerkracht moest echt ‘trekken’ om de kinderen met hun eigen ideeën te laten komen. Antwoorden op vragen m.b.t. spelling kwamen snel, maar als het om een eigen idee of mening ging, bleef het akelig stil.

De Uitdaging van de groep ligt in het autonoom worden/ zijn. Zo gaaf om in de mail te lezen dat de leerkracht deze Uitdaging ook echt aan de groep geeft, door ze te leren slimme keuzes te maken en een stuk zelfverantwoordelijkheid te geven. Hij moet de groep daardoor meer loslaten en dat vinden de kinderen lastig, ze zijn gewend aan hun behoefte om kaders te hebben. Maar tóch gaat hij de Uitdaging met ze aan! 
Het enige waar hij rekening mee moet houden, is wanneer de groep een teveel aan autonomie neemt, ze in hun Valkuil terecht komen: eigenzinnigheid. Maar ik denk dat hij daar niet zo bang voor hoeft te zijn, hij schrijft namelijk in de mail ook dat de groep het graag goed wil doen. Ze willen graag dat hun groepsmissie slaagt. Dus dát gaat zeker goedkomen!

Dus eigenlijk klopte het wel: geen bericht was goed bericht. Maar ik was toch erg blij dat ik even gemaild had.

En deze wil ik je ook niet onthouden. Op de vraag in de mail naar de leerkracht hoe het met de stormingsfase stond gaf hij als antwoord: ‘Ik heb het volgens mij goed in de hand en is de stormingsfase een briesjesfase’. Wat een prachtig woord! Briesjesfase! Ik ga ‘m onthouden.

Hoe is dat bij jou? Zit je met je groep in een stormingsfase of is het ook een briesjesfase?

Het bericht Briesjesfase verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.

Rust
Met die R-en bereik je veel meer dan met de drie O’s. Waar die voor staan? Onrust-Onreinheid-Onregelmatig. Alleen al als ik het léés word ik er onrustig van. Een bepaalde structuur is toch hartstikke fijn? Het schept duidelijkheid, je weet wat er verwacht wordt en het kost minder energie. In een klas werkt het net zo. En dat blijkt wel…

Vier weken geleden had ik een eerste gesprek met twee leerkrachten die voor de uitdaging stonden om dit schooljaar met een zeer onrustige en onstuimige groep 5 aan de slag te gaan. Het was maar een klein groepje, maar er gebeurde zoveel tegelijkertijd. Kinderen bemoeiden zich met en reageerden constant op elkaar. De vorige leerkrachten kwamen ogen, oren en handen tekort om de groep in het gareel te houden. De nieuwe leerkrachten zagen ze er wel een beetje (veel) tegenop. Er was zoveel gebeurd, al zoveel geprobeerd, maar niks leidde tot het gewenste resultaat: Rust in de groep.

Op mijn vraag: hoe zou je het graag willen hebben? Antwoordden ze beiden: ‘Gewoon rust en structuur in de groep. Dat ze kunnen luisteren, stil kunnen zijn als het moet, maar dat er ook plezier en gezelligheid in de groep is, zonder dat het uit de hand loopt.’ 

De leerkrachten hielden beide van structuur en konden dit ook prima geven. Maar of dat genoeg zou zijn? Ze hadden er stiekem een hard hoofd in.

Toen ik vroeg wat hun eigen doel was, zuchtte één van de twee leerkrachten: ‘Dat ik gewoon tussendoor even een kopje koffie kan halen, zonder dat het dan in de klas een puinhoop wordt.’ Ik zag de twijfel in haar ogen. Zou dat gaan lukken?

Na het bepalen van hun eigen missie en wens, gingen we aan de slag met hoe we het aan zouden vliegen vanuit de RESPECT-aanpak van Klasse(n)Kracht®.

En zo verliep het gesprek ongeveer:

‘Dus, we gaan eerst met de groep de missie bepalen. Dit zou je kunnen doen door een klassengesprek en een verwerking met een leuke werkvorm in een groepje.’

‘Nicole, groepje? Dat kunnen ze echt niet hoor! Dat wordt een puinhoop! En dat klassengesprek? Ze kunnen niet eens luisteren!’

‘Een tweetal dan?’

‘Nee, dat gaat echt niet lukken…’

‘Oké, wat zou er dan wel kunnen?’

‘Misschien een individuele tekening? Een verhaal schrijven?’

‘Ja, dat is ook prima. En van daaruit kun je ook samen met de kinderen de missie bepalen.’

‘Is het dan niet handiger dat wij dat zelf gewoon doen? Dan bepalen wij wat er in de missie komt.’

‘Uh…nee. Het is juist de bedoeling dat je het sámen met de kinderen doet. Het is iets van jullie sámen met de groep. Jullie hebben sámen een droom.’

‘Oké. Dan gaan we het proberen. Zou jij erbij kunnen zijn? Dan kun je ons misschien een beetje sturen en zien hoe de groep werkt.’

‘Ja hoor! Dan plannen we gewoon meteen de eerste week een observatie en nabespreking.’

De uitvoering
En zo ging ik, met alle informatie en beelden die ik gevormd had, op de tweede dag van het nieuwe schooljaar de klas in. Eerlijk? Ik vond het spannend.
Ze gingen aan de slag met een opdracht op een werkblad ‘Dit vind ik belangrijk in de groep.’ Ik zag betrokken, hardwerkende kinderen. Ze deden echt hun best om dát op te schrijven wat ze belangrijk vonden. De leerkracht probeerde toch een korte terugkoppeling en… daar kwamen me toch mooie dingen uit! De kinderen benoemden van alles van rust tot spelletjes, van rekenen tot tekenen. Ze konden het goed benoemen én luisterden goed naar elkaar. De betrokkenheid was groot!

Daarna was er tijd voor een groepsvormingsactiviteit. En ook die verliep fantastisch. De leerkracht kaderde met de kinderen precies af wat de bedoeling was; bood structuur. Was duidelijk in haar verwachtingen en ging er meteen (positief) op in als er iets gebeurde wat ze niet wilde. Tijdens de nabespreking zei de leerkracht: ‘Dit had ik niet verwacht! Maar, het is pas de tweede dag hè?’

Vorige week hadden we een onlineoverleg gepland om het proces goed te kunnen volgen en samen blijven afstemmen op wat nodig is. ‘Ja, het loopt nog steeds goed!’ We zijn aan de slag gegaan met de afspraken, die moeten we nog verder uitwerken. Maar tot nu toe zijn we tevreden.

Een week later
Deze week was ik er weer. En wat zag ik:

De kinderen zijn écht betrokken tijdens de instructies. Er is rust. Er wordt naar elkaar geluisterd. De leerkracht straalt een enorme rust uit en de kinderen nemen dit over.

Een meisje struikelt. Er wordt niet gelachen, maar gevraagd: ‘Gaat het? Heb je pijn?’.

De leerkracht liep op een aantal momenten even de klas uit om wat te halen en de groep bleef gewoon doorwerken. Ik heb de hele observatie alleen maar genoten, van de kinderen én van de leerkracht.

Tijdens de nabespreking de doelen voor de komende weken doorgenomen, want de Stormingsfase komt eraan. Ik én de leerkrachten hebben er alle vertrouwen in dat ze deze, met de juiste handvatten, goed door gaan komen. Aan het einde van het gesprek vroeg ik één van de leerkrachten: ‘Weet je nog wat jouw doel was?’. Ze bloosde en glunderde tegelijkertijd: ‘Ja, even een kopje koffie halen toch? Maar dat is al gelukt!’. En we zijn niet eens halverwege het traject.

Mail
Gisteravond opende ik mijn mail, omdat ik daar gister overdag geen tijd voor had.

Vrijdagochtend 9.30 uur, mail van de andere IB-er van de school:

‘Goedemorgen Nicole,
Ik val maar meteen met de deur in huis:
Heb jij de mogelijkheid om bij ons op school nog een extra traject te starten?
………
Heb jij vandaag ergens tijd om hier even telefonisch contact over te hebben?’

Het was inmiddels 18.10 uur. Daar ging ik met mijn eigen R-en. Probeer overdag echt ‘streng’ te zijn voor mezelf en de mails wel te lezen, maar nog niet beantwoorden als ik op een school ben. Dat geeft namelijk meer Rust en Regelmaat op de dag. Maar zo’n ‘gemist mailtje’, maakt me wel onrustig. Dus meteen een reactie teruggestuurd en afgesproken maandagochtend contact te hebben. Zo kon iedereen rustig het weekend in.

Heb jij nou na de eerste weken vragen waarmee je worstelt of er gewoon even niet uitkomt?

Dan heb ik een leuk aanbod voor je!

Maandag 20 september

een online Vraag & Antwoord-uurtje

van 19.30 tot 20.30 uur

Je kunt me dan alle vragen stellen rondom de groepsvorming in jouw groep.

Je kunt je aanmelden via onderstaande link:

Noteer aankomende week alle hobbels en vraagstukken. Log op 20 september om 19.30 uur in en jouw vragen worden beantwoord.

Zie ik je dan? Met een kopje koffie?

Het bericht Even een kopje koffie verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.

Wanneer je me een beetje volgt, heb je misschien wel gelezen dat ik alweer heerlijk aan de slag ben. Heb al een aantal workshops gegeven, gestart met de begeleiding van een ‘moeilijke groep’ en met twee teamtrajecten; een Klasse(n)Kracht®-teamtraject en een maatwerk-traject wat ik zelf ontwikkeld heb om een doorgaande lijn om een veilig pedagogisch klimaat binnen de school te creëren. Of eigenlijk: alle neuzen dezelfde kant op voor een veilige school. Toen ik gisteravond terugkeek op de eerste twee weken in ‘mijn nieuwe sprong’, kon ik concluderen dat ik een zachte landing gemaakt heb. Wat een fijne, nieuwe energie geeft deze sprong. Dát had ik aan het begin van de vakantie nog echt niet bedacht.

Juf Nel
Heb je dat trouwens ook wel eens? Dat je je achteraf pas beseft dat je in een bijzondere situatie zat. Dat had ik gisteren toen ik terugkeek op mijn sprong, maar ook op de workshop die ik die dag gegeven had. Die was namelijk ‘ op eigen grond’; de grond waar ik ooit mijn eerste stappen in het onderwijs zette. Nee, niet als juf, maar als kleuter. En dat was ook de grond waarop ik wist wat ik later wilde worden: Juffrouw Nel!

Nou ja, eigenlijk wilde ik dansmarieke worden, maar juf Nel gaf aan dat dát geen beroep was. Dus ging ik voor de tweede optie: ik word juf! Maar dan ook wel zoals juf Nel was.

Wat maakte juf Nel nou zo speciaal?
Ten eerste was ze super lief! Ik, die het liefst thuis bij pap en mam was, vond het in eerste instantie écht niet leuk op de kleuterschool. Maar juf Nel zorgde ervoor dat ik me veilig voelde in haar klas. Ik mocht steeds een beetje in haar buurt blijven. Ze zág me en dat gaf vertrouwen.

Daarnaast was ze duidelijk.
Ik weet nog dat we slofjes aan moesten in de klas. Dat vond ik maar niks, want… waar bleven mijn schoenen dan? Die mocht ik onder de kapstok zetten, onder het haakje waar mijn jas hing. En boven dat haakje zat een plaatje. Kan me niet meer herinneren wat het was, maar het voelde wel fijn. Dat was míjn plekje. Dus mijn schoenen stonden daar veilig

Ook was ze heel voorspelbaar.
Ik wist elke dag wat we gingen doen. De afspraken in de klas waren duidelijk. In mijn beleving wist iedereen precies was de bedoeling was. En ja, er waren ook kinderen die de grenzen opzochten. Een jongen (ik weet nog precies wie) kroop een keer onder de tafels door. Ik was in shock! Dat was toch niet de afspraak? Je bleef op je stoel zitten als juf Nel even een kopje koffie ging halen. Dat had ze gezegd.

Wanneer ik er met de kennis van nu naar terugkijk, had juf Nel in haar klas gewoon een goed veilig pedagogisch klimaat en had ze de routines goed op orde:

Ze creëerde veiligheid door mij te zien en het feit dat ik in haar buurt mocht blijven. Stapje voor stapje liet ze me los en liet me ontdekken wat er nog meer te doen was in de klas dan alleen schilderen, kleuren en puzzelen.

De routines waren duidelijk aanwezig; mijn schoenen onder de kapstok, slofjes aan. En dat elke dag weer. Mijn spullen hadden een eigen, veilige plek.

De afspraken waren helder; we wisten precies wat we wel en niet mochten en moesten. En ze benoemde wat ze van ons verwachtte.

Tijden veranderen
De school waar ik gister was, werkt vanuit afspraken. Ik gaf als tip vanuit een missie, wens of droom te werken en van daaruit afspraken te gaan maken. Eén van de leerkrachten reageerde als volgt:

‘Je hebt me wel aan het denken gezet! Hoe kun je nou afspraken maken, zonder dat je weet waar je het voor doet?!’

Dit vond ik wel zó treffend!

Besteed dus die eerste week bewust tijd om sámen met je groep te dromen en te wensen.
Als je niet weet wat het gezamenlijke doel, is het lastig om tot het doel te komen.
Start dus met het bepalen van jullie gezamenlijke doel. Meestal zal dit zijn dat kinderen in een fijne (=veilige) groep naar school willen én de leerkracht ook! 

Praat met de groep over hoe een fijne groep eruitziet. Wat doen kinderen in een fijne groep en wat zeggen ze tegen elkaar? En.. wat doet de leerkracht in een fijne groep? 
Of laat kinderen tekenen, een mindmap of fotocollage maken waarin dit duidelijk wordt. Om samen een doel te bereiken, moet je ook wensen hebben. Wat zouden de ingrediënten moeten zijn om tot die droomklas te komen? Bespreek dus ook de wens van de groep. 

En wanneer je samen je wens geformuleerd hebt, maak ‘m dan visueel. Zorg ervoor dat ‘ie zichtbaar is in de groep. Zowel voor de groep als voor jou als leerkracht. Wanneer ‘ie voor iedereen goed zichtbaar is, werkt het als een reminder en kun je er bewust mee aan de slag.

De volgende stap is het maken van afspraken om tot de wens te komen. Welke afspraken moet je maken om jullie droom uit te laten komen? Formuleer ze positief en maak hierin duidelijk wat je kinderen ziet doen. En… hang ze goed zichtbaar op!

Missie
Mijn missie was gisteren geslaagd. Mijn wens was om de groepen ook te gaan laten werken vanuit een droom. En dat is gelukt! Ze gaan er mee aan de slag.

Ga jij er ook mee aan de slag? Of heb je een andere manier? Laat dan een reactie achter.

Ik wens je een fijne start van het schooljaar. En als je vragen hebt, neem dan gerust contact met me op.

Oh trouwens, klein detail: ik ben uiteindelijk nooit dansmarieke geweest!

Het bericht Op eigen grond verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.

Het bericht Van herrie naar rust verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.

Veel! was het antwoord. De groep was ervan overtuigd dat ze het ook met drie fiches per dag zouden kunnen. Hoe gaaf is dat! Om de groep eerst te laten ervaren hoe het fichesysteem werkt, hebben we samen met de kinderen er toch voor gekozen om met drie per dagdeel te starten. De eerste dag was spannend! De leerkracht was ervan overtuigd dat de groep ‘misbruik’ zou maken van het systeem; zorgen dat ze steeds net één fiche over zouden houden, zodat ze lekker aan de wandel zouden kunnen. De grens opzoeken om te kijken wanneer de leerkracht wel of geen fiche zou afnemen. Maar… dat gebeurde dus niet! De kinderen waren zó gemotiveerd om de fiches te houden en deden zó hun best zich aan de regels te houden dat er maar enkele kinderen ‘een foutje’ maakten. Ze hielpen elkaar in plaats van nare dingen tegen de ander te zeggen.

Maandagmiddag had twee jongens in mijn kantoor. Ik vroeg ze aan welke regel ze zich niet gehouden hadden. Ja, ze hadden gepraat terwijl de leerkracht aan het woord was en dat was niet volgens de afgesproken regel. De regel was: ‘Als de juf praat, dan luister je en ben je stil’. Één van de twee vertelde, bijtend op zijn lip, dat hij écht niet in de gaten had dat de juf aan het woord was. En daar kwamen de tranen. Hij had het écht niet expres gedaan! ‘Tja’, zei de ander, om hem te helpen heb ik toen ook maar even wat gezegd, want ik vond het zo zielig als hij alleen moest!’. En daar stonden ze dan, twee grote knullen uit groep 8. Op de vraag wat ze in de situatie anders hadden kunnen doen, was het antwoord eenduidig: Niet praten en beter kijken naar wat de juf doet. Oké! Prima! Jullie mogen weer terug naar de klas. De tranen waren gedroogd.

En ik geef toe, dat is best lastig wanneer een achtste-groeper met dikke tranen staat, je weet dat hij het niet expres deed en héél gevoelig is. Het lag op het puntje van mijn tong om te zeggen: ‘Ach joh! Het is niet zo erg!’.

De rest van de week was het heel rustig, nauwelijks kinderen die een fiche moesten inleveren. Ze deden zó hun best én ze merkten dat er een andere sfeer in de klas hing. De leerkracht merkte het ook. Ze had het niet verwacht, maar het loopt! Ze zou bijna vergeten dat het fichesysteem een middel is en geen doel op zich. Het systeem is bedoeld om duidelijk te maken wat het gewenste gedrag is en wat niet. Lukt dit (even) niet, dan heb je even een time-out om te reflecteren op je eigen gedrag. Het is dus geen straf, maar een moment om te reflecteren en na te denken hoe het in eenzelfde situatie anders kan. En nu? Door met drie fiches per dag. Ik weet zeker dat het gaat lukken!

Het bericht Het loopt! verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.

Een kind leert door het opdoen van ervaringen. Is dit een positieve ervaring, dan zal het dit gedrag vaker laten zien. Is het echter een negatieve ervaring, dan zal het ’t de volgende keer anders doen of het gedrag helemaal niet meer laten zien. Het zijn onbewuste processen. Ervaring wordt ook opgedaan door naar het gedrag van anderen te kijken. Wanneer een kind ziet dat het gedrag van een ander succes heeft, kan het kind overwegen dit gedrag ook in te zetten. Wanneer het kind dan ervaart dat er met dit gedrag een bepaald doel bereikt kan worden, zal het kind het gedrag blijven laten zien.

Het kind zal de volgende keer hetzelfde gedrag laten zien, want het gedrag is effectief gebleken. En ….. daarnaast is de kans groot dat een klasgenoot dit gedrag overneemt! Want blijkbaar is het heel effectief om opstandig gedrag te vertonen wanneer je geen zin hebt in een opdracht; je hoeft ‘m namelijk niet te maken! Gevolg: frustratie bij de leerkracht en ….de kans op een sneeuwbaleffect! Voor je het weet heb je als leerkracht een aantal kinderen die zich opstandig gedragen wanneer zij een taak of opdracht krijgen!

Wat kun je doen als leerkracht?

• Stel duidelijke groepsregels op en maak deze visueel.
• Pas de regels dagelijks consequent toe.
• Maak duidelijke afspraken over het aantal waarschuwingen en de bijbehorende consequentie (zie foto).
• Ondersteun de waarschuwingen visueel; de wasknijper gaat ‘een kleur’ verder.

Wanneer een kind regelmatig ‘in het rood zit’:

• Maak een individueel stappenplan met het kind, gebaseerd op de 5G’s: Gebeurtenis – Gedachte – Gevoel – Gedrag – Gevolg met als doel gewenst gedrag.
• Bespreek het stappenplan dagelijks samen met de leerling.
• Betrek ouders bij het stappenplan en blik samen met de leerling regelmatig terug.

Dan wordt het net als het weer van afgelopen week; het gedrag verdwijnt als sneeuw voor de zon! En het kind weet wél hoe het zich anders moet gedragen.

Het bericht Ik weet niet hoe ik me anders moet gedragen verscheen eerst op Nicole Megens Onderwijscoaching.