De laatste fase van het jaar is aangebroken. En met deze warmte echt niet altijd een pretje moet ik zeggen. Je merkt dat kinderen dan toch nét wat minder van elkaar kunnen hebben. En dan is er ook nog die gymles waar je een kwartier heen en een kwartier terug moet lopen in de snikhete zon.

Eén jongen vond het lastig om rustig in de rij te blijven. En om verder gedoe te voorkomen, vroeg ik hem om naast mij te komen lopen. Dat vond hij een goed idee. Toevallig liep daar ook het nieuwe meisje uit deze groep die ik begeleid om meer rust in de klas te krijgen.

Ze was een paar weken geleden ingestroomd. Midden in de adjourningfase, je weet wel, die laatste, wat chaotische weken van het schooljaar, waarin iedereen bezig is met afscheid nemen, cito’s maken en toeleven naar de zomervakantie. Niet echt het makkelijkste moment om ergens nieuw te beginnen. Maar ja, sommige dingen heb je nu eenmaal niet in de hand.

Ik zag haar twee weken terug ook Ze was stil en afwachtend. Ik zag aan haar blik dat ze dacht: wat moet ik in deze groep doen om er ook bij te gaan horen? Tijdens het lopen hadden we het over het warme weer én over de vakantie. En toen zei ze dat ze naar Turkije ging, naar haar familie.

De jongen naast haar keek op. “Oh, heb jij ook familie in Turkije dan?”
“Ja!”
“Oh! Ik ook!”

En ineens hoefde ik niks meer te doen. Ze hadden ineens spontaan een écht gesprek. Over familie in Turkije en waar ze dan woonden. En wat ze er gingen doen. Een meisje dat vóór hen liep ving iets op en haakte aan. En op de terugweg waren er steeds meer kinderen die het gesprek met haar aangingen. Want… ineens was er interesse vanuit beide kanten!

Ik zag het meisje binnen no-time helemaal opbloeien. Ze was niet meer afwachtend, maar trots en blij. Alsof ze dacht: hé, ik heb nu eindelijk iets gevonden waarmee ik een plek in de groep krijg.

Een plek in de groep krijgen…

…. gaat niet vanzelf. Zeker niet als je nieuw bent. En zeker niet aan het einde van het jaar, als de groep al lang weet wie bij wie hoort. Wat dit meisje nodig had, was niet een welkomstposter of een tafelmaatje. Ze had iemand nodig die iets van haarzelf ontdekte. Een oh, jij ook?-moment.

Dat is precies wat kinderen verbindt: niet dat ze naast elkaar zitten, maar dat ze iets met elkaar gemeen hebben en in elkaar herkennen. En als leerkracht kun je ze helpen die verbinding te laten ontstaan.

Herken je het?
Wat kun jij morgen doen?

Want dit vergeten we soms

De adjourningfase vraagt om afscheid. Maar juist dan kunnen kinderen nog iets leren: hoe je iemand een plek in de groep geeft, ook als het schooljaar bijna voorbij is. Het meisje bloeide op in een rij naar de gym. Gewoon door één gesprekje, op het juiste moment. En dat op een warme vrijdagochtend in juni.