Zaterdagochtend, blogtijd. Heerlijk met een kop koffie, mijn kerstlampjes aan. Gistermiddag heb ik in mijn werkkamer of kantoor, hoe je het ook wilt noemen, ook maar even een kerstdetail aangebracht; wat lichtjes op de vensterbank. Want de komende week zit ik toch het meeste hier. En in de ‘vakantie’ ook nog wel een aantal keren denk ik. Dan kun je het maar beter zo gezellig mogelijk maken toch? Het hoeft niet groot, maar gewoon een klein detail. En als toefje op de taart heb ik dan nog mijn brandertje met een heerlijke olie erin. Dus kaarsje aan en genieten van de heerlijke geur die zich door mijn werkkamer verspreid.

Ondertussen heb ik, zoals altijd, de radio aanstaan. En word ik eigenlijk dieptreurig van het nieuws wat ik hoor: ‘Het OMT adviseert een harde lockdown.’ Ik word er echt een beetje moedeloos van. En nog niet eens zozeer dat ik zo graag ‘terug naar normaal’ wil. Want volgens mij wordt het nooit meer helemaal zoals het was. En dat hoeft ook op sommige vlakken ook niet. Ik weet niet hoe het met jou is, maar ik vind het soms ook heerlijk om even gewoon aangewezen te zijn op de kleine dingen. Wanneer je mijn vorige blog gelezen hebt, snap je wat ik bedoel. Maar steeds dat wisselen, dáár word ik moedeloos van; mondkapje op, mondkapje af. Winkels open, winkels dicht, winkels een beetje open. Scholen dicht, scholen in bubbels, scholen open, scholen een week eerder vakantie. Ik ben heel flexibel, maar ondertussen wil ik altijd heel graag weten waar ik aan toe ben. Het voelt echt soms als het liedje van de Snollebollekes; naar links…. naar rechts! En nog een keer! En begrijp me niet verkeerd, ik snap dat het voor ieders veiligheid is en we de druk op de zorg onder controle moeten krijgen. Maar daardoor wordt mijn links-rechts-gevoel nog niet minder.

En eerlijk, waar ik me nog het meeste zorgen om maak, is wat ik in scholen zie gebeuren. Van kinderen wordt ook steeds gevraagd of ze links-rechts mee willen gaan. Ik spreek directeuren, IB-ers en leerkrachten met ‘moeilijke’ groepen. En de laatste weken kom ik steeds vaker tot de conclusie: Covid zorgt ervoor dat er steeds meer ‘moeilijke’ groepen komen. Voeg daar het lerarentekort aan toe en je hebt alle ingrediënten om een compleet verstoorde groepsdynamiek te creëren. De praktijk kun je lezen in het volgende voorbeeld:

Een voorbeeld
Gisteren sprak ik een directeur die écht met zijn handen in het haar zit:

‘In groep 3 is de onrust al ontstaan. Er zijn een paar leerkrachtwissels geweest, doordat we gestart waren met een invalleerkracht. Maar die kreeg een vaste baan op een andere school en zijn er daarna nog twee invallers geweest. Daarna kwam de lockdown. Na de lockdown kwam de groep heel onrustig terug. De leerkracht heeft extra ondersteuning gehad en zo konden we het redden tot de vakantie. In groep 4 bleef de groep onrustig. Door zwangerschapsverlof was ook hier een leerkrachtwissel. Na de herfstvakantie kreeg de groep een vaste invaller en toen kwam net voor de Kerst de volgende lockdown. Daarna was er geen houden meer aan in de groep. De invaller, een startende leerkracht, hebben we uit de groep gehaald en een ervaren leerkracht voor de groep gezet. Deze heeft, met extra ondersteuning, het schooljaar afgemaakt. Maar je moet niet vragen hoe. 
Na de zomervakantie, de kinderen zaten inmiddels in groep 5, hebben we een nieuwe start gemaakt. Probleem was alleen dat de focus vooral lag op de resultaten en de onderwijsachterstanden die weggewerkt moesten worden, het pedagogische stuk een soort van ondergeschoven kindje werd. De leerkracht die voor de groep stond werkte zich een slag in de rondte, maar werd ook geveld door het virus met long-covid als gevolg. Sinds de herfstvakantie staat er een zeer ervaren leerkracht voor de groep. Maar, die gaf afgelopen maandag aan dit zo niet langer te trekken. De schoolsluiting komt nu dus eigenlijk goed uit, maar daarna is er écht iets anders nodig. Ik wil die leerkracht overeind houden. Dus: kun jij ons met een traject Klasse(n)Kracht® ons helpen?!’

En dan de groep
Ik heb even snel voor je geteld. Weet je dat deze groep zo’n tien keer opnieuw door de forming-norming-stormingsfase is gegaan. En misschien nog wel vaker. Minimaal tien keer! 

Weet je wat dat betekent voor een groep?!
– Minimaal 10 keer de kat uit de boom kijken en bedenken hoe de meester of juf zou zijn
– Minimaal 10 keer bepalen welke regels er zijn
– Minimaal 10 keer de strijd om de macht
En steeds weer de vraag of je jezelf kunt blijven of je je aanpast aan de groep. En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen met specifieke onderwijsbehoeften…. 

Preventief
En ja, het zijn allemaal onvoorziene omstandigheden, maar….. ik ben er van overtuigd dat als je preventief gaat werken je een heleboel gedoe kunt voorkomen. Je de kinderen sámen met de leerkracht steeds weer door die fases heen loodst. Hoe? Door in ieder geval je bewust te zijn van de fasen én er regie op te voeren! 

Merk je dat er in jouw groep ook steeds gedoe blijft en dat je steeds meer richting ‘een moeilijke groep’ gaat? Neem dan zo snel mogelijk contact met me op. Dan kunnen we samen de groep de goede richting op sturen. Want, ik ben op missie: Iedereen met plezier naar school en met een glimlach weer naar huis!

Zo, ik heb mijn zorgen even geuit en met je gedeeld. Nu ga ik langzaamaan de Kerst inzakken: aankomende week nog broeden op ideeën, verder werken aan mijn ‘secret project’, plannen maken en daarna genieten van Kerst. Met of zonder harde lockdown. Het maakt mij niet zoveel uit. Natuurlijk leef ik mee met alle ondernemers die er de dupe van zijn, maar ik ga genieten van lekker samen thuis, de Top 2000 én mijn spiksplinternieuwe Jan van Haasteren! Ook hierbij: het mag gewoon ‘klein’ zijn.

Ik wens je fijne dagen toe. Geniet ervan! En niet vergeten……